De bevalling...

Ik had het voelen aankomen. De dag voor mijn bevalling voelde ik dat er iets op til stond. 's Nachts woelen en draaien om uiteindelijk om 4u30 al op te staan. Ik had zin in een warme chocomelk en toast... Doen! Mijn marathon Grey's Anatomy verderzetten en rond 6u denk ik dat ik terug in slaap ben gevallen op de zetel.

Plots schoot ik wakker rond half 8 want mijn 'water brak'. Ik kon amper de laatste maanden uit de voeten door veel rugproblemen maar ik denk dat ik naar boven gevlogen ben! Mijn vriend lag nog te slapen en deed zijn ogen open en zag mij daar staan. "Ik denk dat het zover is!" 

2 weken te vroeg dus koffer maar half gepakt (bij mijn vriendin Vicky zou het niet waar geweest zijn!) en kriebels van de zenuwen liepen we als kippen zonder kop door het huis. Effe diep ademen en alles op een rij zetten: koffer nemen, Lies bellen voor de kaartjes,  doopsuiker , panelen, een tijdschrift, ...

Na een doucheke richting ziekenhuis en om half 10 zat ik in de verloskamer de weeën op te vangen.

Nog met volle moed!

Ze waren meteen heel hevig. Ik had al een cm cadeau van de week ervoor maar na 2 uur had ik nog maar 2cm. Omstreeks 15u kon ik de pijn echt niet meer verdragen en vroeg ik een epidurale.

Had ik beter niet gedaan:  prik gekregen en na 15min ging de pijn verdwenen zijn beloofde men mij. Dus: vriend auto gaan verzetten, vroedvrouwen weg en ik lag te wachten op verlossing van de pijn...

Ik ging enkel de persweeën nog voelen. 

Maar.... de pijn ging niet weg en nam enkel toe! In die mate dat ik dacht dat ik mijn kleine man zelf kon gaan opvangen! De rode hulpknop ver van mijn bed, ik vast aan de draden en helemaal alleen in het verloskwartier met hevige weeën. Ik heb zeker enkele minuten (het leek wel een uur) geroepen (nog vrij ingehouden omdat ik niet wou krijsen) :  HALLOOO? IS DAAR IEMAND? HEEELP? AAUUUW! ZUUUSTER (Ik weet begot niet waarom ik zuster riep, da's iets van het stenen tijdperk...) 

Uiteindelijk kwam er een poetsvrouw die kwam vragen of er iets was. JAAAA, IK HEB PIIIJJJJN! 

De vroedvrouwen kwamen enkele seconden later aangelopen en bleek dat ik 8cm had.

Ze gingen mij al klaarmaken en voor mij kon het niet vlug genoeg gaan. WAAR IS DE DOKTER!? Bleef ik maar roepen... Uiteindelijk kwamen de verlossende woorden: U hebt 10cm opening, u mag gaan persen. JAAAAAAAA! Die eerste perswee bleef te lang naar mijn zin uit maar daar kwamen ze dan toch... 

Ik had mezelf voorgenomen om niet te roepen en dit als een pro te doen (ik ben nogal kleinzerig normaal...) 

De voorlaatste perswee zakte mijn bloeddruk en werd het even zwart voor de ogen en toen heb ik gezegd (volgens manlief) LAAT MAAR ZITTEN, HET HOEFT NI MEER...

Vroegen ze nog of ik het hoofdje wou voelen: EUH NEEEE HALLO!? IK WIL PERSEN, HET MOET ER NU UIT!!!!Flink aangemoedigd door mijn vriend (hij had zelfs mijn benen mee vast) lukte het dan toch om die laatste perswee flink te doorstaan en plots was ie daar... ONZE PRINS! VINCE! 16u50... 50cm en 3,020kg!!!

Luid krijsend (de longen waren in orde) legden ze een klein manneke op mijn borst.

Wat een speciaal gevoel! Niet te omschrijven. De pijn bleef en ik dacht: mensen die zeggen dat je alle pijn vergeet als ze uw kindje op je borst leggen liegen! (Enkele dagen later wist je inderdaad niet meer wat voor pijn je had hoor...gelukkig) 

Ik kon mijn zoon door de gangen horen door zijn gehuil, gevolgd door zijn trotse vader. 

Wat ik deed ondertussen weet ik eigenlijk niet meer... 

Vanaf nu zijn we met 3! 

De laatste loodjes...

Loodjes, zeg dat wel! Ik dacht altijd dat men overdreef wanneer men zei dat de laatste maand van je zwangerschap zwaar is... Maar dat is dus ECHT WEL zo! Je raakt voor het minst buiten adem, ik geraak niet meer op mijn normale wijze (lees: spring recht ) uit mijn bed. Neen, nu moet ik eerst opzij rollen, mijn benen over de rand laten vallen en zo uit het bed sukkelen... Wel grappig hoor. We klagen niet, het is eens iets anders! De eetlust is ook fel geminderd. Ik zag net een prent met hoe mijn ingewanden er nu bijliggen... Ik kan zeggen: they are ALL OVER THE PLACE!  Mijn maag is zo hard samengeperst dat ik 's avonds even moet bekomen van het avondeten.... En tenslotte als ik wandel (meer dan 1km gaat niet goed meer) heb ik het gevoel dat mijn kleine ventje er ten allen tijde kan uitvallen. (Wat gelukkig niet kan)

Niet alleen lichamelijk zijn het de laatste loodjes, ook organisatorisch! De suikerbonen zijn allemaal klaar. De kadootjes voor de kids die op bezoek komen zijn bijna klaar en nu ben ik bezig aan een geboortepaneel. Een geboortedoos heb ik ook gemaakt waar ik de kaartjes van het bezoek ga ik bewaren. De naam staat ook al klaar ik de kamer (kartonnen letters met stof bekleed).
En tenslotte een opbergkist uiteraard....  Maar dat kan ik allemaal nog niet laten zien.
Er moet nog iets geheim blijven tot aan die grote spannende dag dat waarschijnlijk de meest bijzondere dag is van je hele leven...

Maar ik kan wel nog eens wat foto's uit de oude doos halen van vorige werkjes.
Ook mijn belofte blijft gelden van mijn GIVE AWAY: de moment dat ik aan 100 volgers zit, geef ik 2 schilderijen weg... Je mag zelf kiezen wat er op komt. Ideaal als kraamkadootje of verjaardagskadootje.

XoXoXo

nog 3 maanden

Ik weet nog heel goed het moment dat ik ontdekte dat ik zwanger was. Achteraf bekeken waren er kleine dingen waaraan ik het al had kunnen weten eigenlijk... Zoals wanneer ik me de laatste tijd omdraaide in bed (op mijn manier: ik gooi me meestal om) dan voelde ik een steek alsof ik elke keer iets verrekte. 
In ieder geval, ik was alleen thuis, het was nog steeds zomervakantie en ik verveelde me dood... Het was dan ook weeral dag 32 van mijn cyclus maar dat was niet raar want ik had de laatste tijd nogal een lange cyclus. 
Ik dacht... ik ga even winkelen en spring eens binnen bij het Kruidvat, dan kan ik een test meenemen en thuis eens proberen. 

Terug thuis gebruikte ik de tester en er kwam meteen een dikke roze streep tevoorschijn. Ik heb wel 1000 keer nagedacht of ik nu wel een tester had genomen waarbij je enkel een streep moest krijgen of een kruis want de maand ervoor was ik door het dolle heen met een streep terwijl je een kruis moest hebben.
Nee hoor, na enkele keren opnieuw het doosje te lezen bleek dat ik zwanger was. Het gevoel dat er door je heengaat is magisch.
Ik wist met mezelf geen blijf, had het liefst naar heel de wereld gebeld maar ik moest me nog enkele uurtjes inhouden tot mijn ventje thuiskwam van het werk.
Ik ging alvast nog een tester halen (waar je een kruis moest hebben) Waarom dat weet ik niet maar ik geloofde het precies niet echt... Ik sprong binnen bij de Hema en maakte 2 pakketjes klaar: een zakje met sokjes, de tester en een kaartje . Voor mijn ouders en voor mijn grote man :-) 
De ouders van mijn ventje wisten het waarschijnlijk al van bovenaf en zullen dan ook de engelbewaarders zijn van onze kleine man. 

Na uuuuren wachten (nee hoor, maar 1 uur ofzo) zag ik mijn ventje aankomen. Zenuwachtig dat ik was! Ik gaf hem het pakje en hij had eerst zelfs de tester niet gezien, enkel het kaartje. 
Hij was superblij maar overdonderd (de meeste mannen waarschijnlijk) en ik dwong hem al mee naar de auto opweg naar mijn ouders. Hij kon geen nee zeggen. (Dat zou hij de komende 9 maanden ook niet kunnen, het zou blijken dat ik heel goed was in spontaan beginnen wenen... :) )

Mijn moeder had (grappig) diezelfde dag 's morgens gebeld met het nieuws dat mijn neef en zijn vriendin een kindje verwachtten en of er nog nieuws was bij mij. Nee had ik gezegd, het zal nog niet voor nu zijn. Toen ik dan aankwam bij mijn ouders en aan ons mama het zakje gaf en ze de sokjes zag begon ze te huilen zoals een klein kind. Ons papa begreep eerst niet zo goed waar al de heisa nu zo voor was... Toen hij het begreep moest hij even een sigaretje gaan roken. Hihi... 

Nu, 6 maanden verder en al met een tonnetje kijk ik al even terug. Ik kan niet klagen want ik heb tot aan de kerstvakantie een zalige zwangerschap gehad. Ik ben maar 1 week misselijk geweest en merkte amper dat ik zwanger was...geen kwaaltjes of niets... Sinds de kerstvakantie heb ik wel last van mijn rug (bekkeninstabiliteit en geknelde zenuw). Sommige dagen is het heel zwaar, andere dagen is het beter. Nog 4 weken tot aan de krokusvakantie en dan stop ik ermee. Ik hou nog vol voor de lieve kids van mijn klas! 

De emoties die je hebt als je zwanger bent zijn echt wel 100 keer erger dan normaal... Ik dacht altijd dat mensen overdreven wanneer ze zeiden 'Dat zijn de hormonen'. Nee hoor, soms stromen de tranen naar beneden voor het minste! Of moodswings! Mijn ventje zegt altijd wanneer ik in een euforische bui ben: O ooow ,dit belooft geen goeds want fase 2 komt eraan. Blijkbaar ben ik heel voorspelbaar: fase 1 = euforisch, maar echt overdreven met springen en zingen  fase 2= moodswing en slecht gezind worden voor een bepaald ding dat er gebeurt en fase 3= potje huilen in een hoekje...

Maar ach, dat hebben we maar al te graag over voor dat wezentje dat in onze buik zit. (Damn, er zit een mens in mij!) 

Mijn kleine man is eigenlijk niet zo klein... Hij blijkt al groot te zijn.En zwaar... Hoe ga ik dat doen binnen 3 maanden :-) 
We zullen maar denken dat miljoenen vrouwen me voor gegaan zijn. 

Nu gaan we nog even genieten van het 'alleen met 2 zijn' en alles regelen en maken ter voorbereiding van het gebeuren dat ons leven voor altijd gaat veranderen.

Bang? ja! Blij? ja! Onzeker? ja! Benieuwd? ja! Spijt? nee!